دختر شرقی

برای همیشه ی همیشه...

negar72 — Wed, 24 Dec 2008 14:47:18 GMT

يه نگاهي به پستاي قبلي ميندازم... بعدش ميرم سراغ نظراي قديمي... هي يادش به خير . بازم خوندن بعضي از نظرات يه لبخند روي لبام ميشونه ... ديدن وبلاگاي كه بسته شده باعث ميشه يه بغض مزاحم توي گلوم پيداش شه... پيش خودم فكر ميكنم جقدر دلم براي نوشته هاي فلان وبلاگ تنگ شده ... يادش به خير... حالا كه فكر ميكنم بايد با همه ي اين خاطرات خداحافظي كنم يه جوري ميشم. يه حالتي بين خوشحالي و ناراحتي . خيلي خاطرات خوبي داشتم تو اين مدت. دوستاي فوق العاده اي پيدا كردم اما...

چند بار خواستم وبلاگمو ببندم اما هميشه به صورت موقت ميرفتم... اين رفتنم ديگه فرق داره . دارم ميرم كه برم .ديگه اين خونه مجازي برام هيچ لطفي نداره. توش احساس آرامش نميكنم . در كل راحت نيستم ديگه . شايد يه خونه مجازي ديگه درست كردم، با اسم مستعار... نميدونم ولي شايد يه روزي اينكار رو كردم. تنها چيزي كه ميدونم اينه كه ديگه نميخوام اين جا رو آپ كنم. هر از چند گاهي ميام و نظراتم رو چك ميكنم اما اپ نخواهم كرد ...

دوستايي كه تا الآن پاي ثابت وبلاگشون بودم ميتونن مطمئن باشن كه همچنان به وبلاگشون خواهم رفت ... اگه كسي خواست ادرس خونه دومم رو داشته باشه يه نظر بزاره كه اگه خونه مجازي ديگه اي درست كردم ادرسشو بهش بدم ... اما كسايي كه آي دي م رو دارن (پرستو، راحيل، سها، مريم و ...) من آي ديمم عوض ميكنم و ديگه با اين قبليه آن نميشم. ولي توي id جديدم ادتون خواهم كرد .

تو اين مدت دوستاي خيلي خوبي پيدا كردم. در عوض كسايي م بودن كه باهم اختلاف داشته باشيم... دارم ميرم كه يه كم راحت شم. ديگه نگم اخ اگه فلان چيزو بنويسم فلاني ممكنه فكر كنه منظورم اون بوده و ...

اينم يه پيغام كوچولو براي تك تك كسايي كه تو اين مدت ديدمشون و دوستشون دارم اين رو نه براي انجام وظيفه نوشتم و نه سرسري نوشتمش. روي تك تك شون فكر كردم و حرف دلم رو نوشتم (ميدونم يه كم طولانيه اما اگه حوصله ندارين همه ش رو بخونين فقط اسم خودتونو پيدا كنين و توضيح مربوطه رو بخونين) ( از اونجايي كه خانوما مقدم ترن اول از خانوم هاي گرامي شروع ميكنم) :

پرستو جونم، واقعا برام مثل خواهر نداشته م بودي. خودت ميدوني كه چقدر دوستت دارم. اون موقع هايي كه ميفتادم رو فاز غرغر كردن و از زمين و زمان ميناليدم خيلي قشنگ به حرفام گوش ميدادي و ارومم ميكردي. به خاطر همه چي ازت ممنونم

مريم جونم، واقعا خوشحالم از اين كه دوست خوبي مثل تو پيدا كردم... اينم يكي از فايده هاي اين وبلاگم بود. توئم خيلي از اوقات سنگ صبور من شدي و به حرفام گوش كردي. ممنونم ازت

نگار عزيز، خيلي خوشحالم كه وبلاگتو ديدم. يكي از بهترين دوستاي اينترنتي م هستي .

سها جون، هميشه وبلاگتو دوست داشتم و از خوندنش لذت ميبردم. اميدوارم كنكورت رو خوب بدي و مثل قديما پر كاري شي و تند تند آپ كني

راحيل عزيزم، هرچند به خاطر كنكور كمتر ميديدمت اما همونم غنيمت بود. هيچ وقت يادم نميره كه تا مدت ها فكر ميكردم پسري. چيه خب؟ مامانم كتاب اسم نوشته يا بابام؟ چه ميدونستم راحيل اسم دخترونه س؟! راستي تو بودي كه منو چلچراغ خون كرديا . اميدوارم هميشه موفق باشي و هر رشته اي دوست داري قبول شي.

نازلي جونم، هميشه هم خودت رو و هم وبلاگت رو دوست داشتم. برات آرزوي موفقيت ميكنم. فكر كنم توي اين يك ماهي كه نيستي حسابي دلم برات تنگ شه

رونيكاي مهربون، هميشه سعي كردم دوستي تو و نازلي رو براي خودم الگو قرار بدم. از وقتي رفتي خارجه ! كمتر آپ ميكني. دلم برات تنگ شده

ياراي عزيزم، تنها چيزي كه ميتونم بگم اينه كه خيلي دوستت دارم و خیلی خوشحال شدم که دیدمت .

گلابتون عزيز، چيزي ندارم بگم جز اين كه دلم برات تنگ ميشه و برات ارزوي موفقيت ميكنم .

شاذه جونم، هميشه از توانايي ت توي نوشتن لذت بردم. براي خودت و خانواده ت آرزوي سلامتي و موفقيت رو دارم

پت عزیزم، نوشته هات رو دوست داشتم و دوست خواهم داشت . برات آرزوی موفقیت و سلامتی دارم

ساني عزيزم، يه بار بهت گفتم، بازم ميگم دلم براي نوشته هات خيلي تنگ شده... اما از اونجايي كه خيلي آدم قانعي هستم به همون چت كردنم راضي م .

شهلا جون، وبلاگ خوبي داري . موفق باشي عزيزم ...

افسانه جونم، خوشحالم كه دوباره نوشتي. ديگه داشتم از ديدن پست جديد تو وبلاگت نا اميد ميشدم

سمي جان، برات آرزوي موفقيت دارم عزيزم .

محسن، قدر نوشته هات رو بدون. خيلي ساده و روون مينويسي و همين باعث ميشه هر چي مينويسي جذاب باشه . توي اين مدت از مصاحبتت ( درست گفتم ديگه؟) خيلي لذت بردم.ممنون

محسن،‌ به يمن وبلاگت با خيلي از كتابا آشنا شدم. ممنونم و اميدوارم هميشه موفق باشي. در ضمن از مصاحبت ( كلمه ي ديگه اي براي رسوندن منظورم به ذهنم نميرسه!) با توئم خيلي لذت بردم

محسن،‌ با اين كه رفتي اما خب شايد يه روزي برگردي و اين رو بخوني... اميدوارم هر جا كه هستي موفق باشي. در ضمن خيلي حيف شد كه وبلاگتو بستي. بيشتر از اون چيزي كه فكر ميكردم دلم براي نوشته هات تنگ شده. آخه ديگه كسي نيست كه باهاش به طور منطقي بحث كنم... يادش به خير

شهاب، از حرفات و نصايحت ممنونم. كمك بزرگي بودن هم براي تو هم براي سارا ارزوي موفقيت دارم

امین، هميشه نوشته هات رو حس كردم.اون غمي كه تو نوشته هات بود رو درك كردم. از اين كه وبلاگت رو ديدم هم بسيار خوشحالم يه وقت وبلاگت رو نبنديا. واقعا حيفه. آخه خيلي قشنگ مينويسي

اميد، قبلاها خيلي پُركارتر بوديا... اما هميشه مطالبت جالب بودن

ايليا، هميشه مطالبت رو دوست داشتم. هم باهاشون خنديدم و هم گريه كردم. بعضي وقتا حسابي باعث ميشدي برم تو فكر و بعضي وقتام در اوج ناراحتي يه لبخند روي لبام نشوندي ... ممنونم

امين، وبلاگت همچنان جزو وبلاگاي مورد علاقه م خواهد موند . موفق باشي .

پرهام، هرچند هر از گاهي نتونستم نوشته هات رو بفهمم ، اما در مورد اونايي كه فهميدم بايد بگم كه خيلي قشنگ بودن .

كاوه، هيچ وقت كسي رو كه اينهمه سعي و تلاش كرد تا منو آدم كنه و بهم پاراگراف بندي كردن رو ياد بده فراموش نميكنم . آخه خيلي زحمت كشيدي تا عادتم دادي كه عين ادم بنويسم

مهر مهربون، برات ارزوي موفقيت دارم

اگه كسي از قلم افتاد معذرت ميخوام. براي همه تون آرزوي سلامتي و موفقيت ميكنم ( از ته قلبم). اگه بدي از من ديدين حلالم كينن ...

پ.ن: سراغمو از مامانم يا فرانك نگيرين. هيشكي نميدونه كه يه خونه مجازي ديگه درست ميكنم يا نه؟ شايد همين امروز يكي ديگه درست كردم، شايد فردا شايد يه هفته ديگه شايد يه سال ديگه... معلوم نيست

پ.ن۲:توی دنیای واقعی من یه سری ادما رو تحمل میکنم. اونام منو تحمل میکنن. اما دیگه اینجا لازم نیست.اگه گفتم هر کی ادرس وبلاگ بعدی م رو میخواد بگه به خاطر این بوده که اگر کسی منو تو دنیای مجازی تحمل میکنه دیگه مجبور نباشه تحملم کنه...

خداحافظ ...

مث هميشه: درهم

negar72 — Fri, 12 Dec 2008 07:34:18 GMT

*تقریبا میشه گفت دلم میخواد کله م رو بکوبونم به دیوار . نمیدونم با اینهمه کار که ریخته رو سرم چه جوری کنار بیام؟ هیچ چیزی برای آپ کردن به ذهنم نمیرسه... باید یه مقاله ی نجومی خارجکی (ترجیحا انگلیسی) پیدا کنم. بعد بشینم ترجمه ش کنم که فردا تحویل بدم . من نمیدونم منو چه به ترجمه کردن. اونم ترجمه چی؟ مقاله نجومی... این مقاله ها که به زبون مادری م نوشته شده رو من به زور میفهمم. چه برسه به اونی که انگلیسیه . یکی نیست به این معلم نجومه بگه آخه پدرت خوب مادرت خوب کجای قیافه ی من به مترجما میخوره؟ خیلی خوشم میاد از انگلیسی حالا باید تحقیقاتم انگلیسی باشه و من ترجمه ش کنم. اون خبرایی به که توی سایتای ایرانیه رو قبول نداره ... بابا من از این زبون خوشم نمیاد. برم به کی بگم؟ ( اینو بگما. من بین زبونای دیگه انگلیسی رو ترجیح میدم . میدونم که خیلی م لازم و حیاتیه دونستنش اما خب فقط به فارسی و زرگری علاقه مندم )

**خيلي راحت زندگيت عوض ميشه. حتي با يه جمله، جمله چيه؟ با يه كلمه م مسير زندگي آدم عوض ميشه . سر كلاس بوديم كه خانوم "س" اومد سر كلاس و گفت كيا ميخوان روبوكاپ شركت كنن؟ منم شركت كردم. گفتم ضرر نداره كه ميريم يه امتحاني ميديم ... وقتي فهميدم ازمون جمعه صبحه به خودم و كسي كه ثبت نامم كرد و پايه گزار روبوكاپ و اون مسئولي كه نميدونه! بنده جمعه ها ميخوام بگيرم تا ساعت 12 بخوام يه خروار فحش! دادم . اولش پشيمون شدم. نميخواستم برم ازمون رو بدم. چيه خب؟ ميخواستم بگيرم بخوابم...

خلاصه جمعه صبح بابام بيدارم كرد و رفتيم حوزه ی "..." ( ) . وقتي رسيديم ديديم حدودا نيم ساعت ديگه ازمون شروع ميشه. بابام رفتيم كله پاچه خورديم . گفتم بابا پايه اي آزمونو بپيچونيم بريم كوه؟ گفت نه خودم كلي كار دارم ... رفتيم و منتظر بوديم بگن بريم سر جلسه بشينيم كه يهو ازاده رو ديدم. ( يكي از همكلاسياي اول و دوم راهنمايي م كه تو اين مدت گهگداري بهم ميزنگيديم) كلي خوشحال شدم. نميدونستم حوزه ش با من يكيه. رفتيم سر جلسه و تا وقتي كه اون خانوم محترم داشت خودش رو پشت ميكروفون خفه ميكرد تا يه سري موارد لازم! رو برامون توضيح بده من و ازاده داشتيم راه هاي تقلب رو بررسي ميكرديم. خيلي خنديديم. ماشالله آزاده م وقتي بيفته رو دور خنده ديگه نميشه جلوش رو گرفت ... هي چرت و پرت ميگفتيم و ميخنديديم. مراقبه: بچه ها اروم باشين. به خصوص شما دوتا ( ما؟ نه ) من( با يه لحن معصومانه!): آخه من اين دوستم رو سه چهار ساله نديدمش . همين الان پيداش كردم ( من يك يا دو هفته قبلش تولد گرفته بودم و ازاده م بود. حالا دوستاي من كه قضيه رو ميدونستن و ايضا ازاده جان تركيدن از خنده به خاطر سرعت عمل سريع من كه تا اين جمله از دهن مراقبه در اومد من جوابشو دادم !!)

خلاصه آزمون شروع شد و مام دیدیم بیخیال تقلب شیم سنگین تریم. با اونهمه فاصله ای که صندلی م از آزاده داشت و مراقبه که تقریبا میشه گفت تو حلقمون بود امکان عوض کردن پرسش نامه نبود ... يه بار دفترچه رو تا آخر رفتم. هر سواليو ميتونستم جواب دادم. وقتي دوباره برگشتم از سوال يك كه هر كدوم رو كه جواب نداده بودم روش فك كنم ديدم اصلا حوصله ندارم . مراقبه رو صدا كردم:"ببخشيد خانوم. ميشه به اون دختره كه دو تا صندلي جلوتره (الميرا) بگين اگه سوالاش رو جواب داده پاشيم بريم؟ آخه من ميدونم ما دوتا به هواي همديگه تا آخر آزمون ميشينيم و هيچ كدوممونم به هيچ جا نميرسيم ." مراقبه كه خنده ش گرفته بود رفت و پياممو به الميرا رسوند. الميرام گفت كه ۱۰ دقيقه ديگه پاشيم... من و الميرا و مائده هم مسير بوديم. اول خواستيم با brt برگرديم كه ديدم اونم تعطيله و تمام راهو تا مدرسه پياده اومديم و بعدشم من دوباره پياده تا خونه اومدم... اصلا نتايج روبوكاپ برام مهم نبود و به خاطر همينم اصلا نرفتم تو سايتشون. گفتم اگه قبول شده باشم خود مدرسه بهم ميگه ديگه... تا اين كه ازاده زنگ زد و گفت قبول شدم. اول نميخواستم كلاساشو برم اما وقتي فهميدم برنامه نويسيه گفتم با كله ميام . حالا كلاس روبوكاپم ميرم. بد نيست. البته استاده قيافه ش اصلا به استادا نميخوره. من كه نهايت احترامي كه ميتونم براش قائل شم اينه كه معلمه صداش كنم . اخه سن و سالش اصلا به استادا نميخوره . خودشم دانشجوئه . ما كه سر كلاس فقط صداش ميكنيم آقاي "...." ( طبق معمول فاميلي سانسور شد ) كلاسه خوبه. معلمه م خوبه. حالا بعده ها بيشتر در موردش مينويسم. بايد با brt برم و بیام...

كلاس گيتارم ميرم . حسابي وقتم پره. از اون پُر تر مخمه كه تقريبا در شُرُف تركيدنه.

پ.ن: نميدون بايد چي كار كنم؟ حسابي سردرگمم .. هر كي يه چيزي ميگه و من هنگ كردم .. . عاشق اون آلبوم ماهان بهرام خان شدم... روز و شب دارم به اون گوش میدم. یکی اون یکی م آهنگ ۱۱ البوم آخر فرزاد فرزین

طبق معمول درهم!

negar72 — Mon, 01 Dec 2008 08:40:18 GMT

* ساحل جونم ، عزيز دلم غصه نخوريا . هيچي نيست من مطمئنم زن عمو سالم تر و سر حال تر از هميشه برميگرده خونه ... زن عموي خوشگل و مهربونم رو امروز عمل ميكنن. براش دعا كنين

** 5 شنبه كه ميخواستيم بريم خونه ي مامان جونم رفتم پيش نگار و گفتم محض تنوعم كه شده هر مدلي كه عشقت ميكشه به اين موهاي من بده ( خودم خيلي اعصابم نميكشه با موهام ور برم ) ... بعد از يه كم نگاه كردن! به من ( نه اين كه تو اين 5 سال منو نديده بود ) اعلام كرد كه چه مدلي بيشتر بهم مياد و شروع كرد... هي يه ذره به موهام پوش ميده يه خروار قسمم ميداد كه اونجا از در و ديوار بالا نرم و شيطنت نكنم . دوباره يه ذره ديگه موهامو پوش ميداد و به 124 هزار پيامبر قسمم ميداد كه با پدرام شوخي شهرستاني! نكنم كه موهام خراب نشه و پوشش نخوابه و ... وقتي رسيديم خونه مامان بزرگم كلا پوش موهام خوابيده بود . بدون اين كه هيچ حركت اضافه اي كرده باشم. گفتم اگه نگار موهاي منو ببينه يقينا گريه ش ميگيره . رسيديم اونجا و ساحل (دختر عموي نازنينم) و آتنا ( دختر عمه ي خوبم) افتادن به جون موهاي منو و با تافت نگهش داشتن . جمعه م كه ميخواستم برگردم خونه مون يه بار ديگه آتنا موهامو پوش داد و تافت رو تقريبا رو سرم خالي كرد. جوري كه وقتي فرداش دست ميزم كه كف سرم دستم ميچسبيد ... ولی در کل از اون مدل خوشم اومد

*** 5 شنبه قرار شد شب خونه مامان بزگرم اينا بمونم. شب وقتي عموم و مامانم اينا رفتن پدامم تا دم در رفت كه بدرقه شون كنه . وقتي اومد بالا و در زد كه يكي در رو براش باز كنه فقط من توي هال بودم. لاي در رو بيست سانت باز كردم و دوباره در رو بستم، دوباره لاي در رو بيست سانت باز كردم و دوباره بستم . دلم براش سوخت و بار سوم در رو كامل باز كردم. وقتي منو ديد يهو ماتش برد . بعد از دو ثانيه روش رو كرد طرف در ساختمون و در حالي كه ميخواست بره پايين گفت: اِ اِ اِ دايي دايي... حالا نوبت من بود كه ماتم ببره كه بچه چرا يهو جني شد كه ادامه داد: دايي اینو جا گذاشتي دايي بيا اينو ور دار ببر

**** وقتي ميرسم خونه بعد از عوض كردن لباس مدرسه فقط ميشينم پاي كامپيوتر و وقتي يه كم خستگي م در رفت ميرم تو اتاقم و خودم رو پرت ميكنم رو تختم و به مفهوم واقعي كلمه پخش ميشم رو تختم... خيلي خسته م ...

***** به شدت قاطي كردم و همه برنامه هام با هم قاطي شده. خودمم به هم ريختم و نميدونم چه جوري از اين وضعيت خلاص بشم ... دلم ميخواد برم يه جايي كه هيشكي دور و ورم نباشه. تنهاي تنهاي تنها باشم. همه جا ساکت ساکت ساکت باشه و تاريك تاريك تاريك. در ضمن بارونم بیاد: شدید شدید شدید. منم برم قدم بزنم اروم آروم آروم. شايد اونجوري احساس آرامش كنم. دلم میخواد کله م رو محکم بکوبونم به دیوار بلکه عقلم برگرده سر خونه زندگی ش و بیاد سر جاش. دارم دیوونه میشم

مگه انتظار چیز دیگه ای م جز درهم دارین؟ :دى

negar72 — Thu, 20 Nov 2008 16:47:18 GMT

*جديدترين تفريح ما سر كلاس پرت كردن گچ به همديگه س . تا معلم بدبخت سرش رو ميبره پايين از اينور كلاس به اونور گچ در حال پروازه... سفيد، زرد، آبي، سبز، صورتي ... مانتوي منو كه انگار تو گچ تَفت دادي ... دبیرستان و جَوِشم نتونست ماها رو آدم کنه .

**هديه روز دانش آموزمون 2 تا بود. يكي يه اردوي يه روزه توي كردان . اون يكي م يه روز تمام دانش آموز محوري بود. سر صف كه وايساده بوديم از بين داوطلبا مدير و ناظم و مسئول امور مالي و مسئول كامپيوتر و ... انتخاب كردن. يك روز تمام مدرسه رو هوا بود . خنده دار ترين قسمتش انتخاب دكتر نكويي بود. يكي از پيش دانشگاهيامون كه خيلي م لاغره شده بود دكتر. هر كي ميرسيد بهش ميگفت: دكتر راز موفقيتتون تو لاغري چي بوده؟ ( آخه خود دكتر نكويي ميگه: هر بار اومدم رژيم بگيرم يه اتفاقي افتاد كه منصرف شدم ...) من شده بودم مسئول كامپيوتر. كلا دوتا مسول كامپيوتر تو مدرسه داريم. جانشين اون يكي كه نشسته بود پاي كامپيوتر و داشت بازي ميكرد ! منم كه محض رضاي خدا يه كارم نكردم. آخه كاري نبود همه بيكار بودن . توي زنگ تفريح يه آن ديديم يكي ( كه بعدا معلوم شد مسئول امور مالي كوچك! بوده) داره از پشت بلندگو ميگه: بچه هايي كه شهريه دادن بيان نصف شهريه هاشون رو پس بگيرن. اضافي اومده !! ( ما چون غیر انتفاعی هستیم 1800 شهريه داديم! یقینا اگه دکتر نکویی این رو مشینید سکته میکرد ) به مديرمون گفتم: دارم يه دل سير مدرسه رو نگاه ميكنم چون ميدونم كه تا ظهر بچه ها با خاك يكسانش ميكنن ! مدیرمون: ... جالب اينجا بود كه مدير هيچ مشكلي با اين دلقك بازياي بچه ها نداشت . با اين كه مديرمون خيلي منظم و دقيق و جديه اما خب وقتي مدرسه رو پسرده دست ما يعني سپرده دست ما ديگه !

***به مدير كوچك! ( يكي از بچه هاي دوم يا سوم بود) گفتم: خانوم براي سرودي كه بايد روز تولد امام رضا اجرا كنيم بايد حتما لباس مدرسه تنمون باشه؟

- نه عزيزم ميتونين لباس شب بپوشين ( داشت کاملا جدی حرف میزد )

- ميشه خود مدرسه برامون لباساي يه شكل سفارش بده؟

- ! آره عزيزم ترتيبش رو ميدم

- حركات موزونم جزو سرودمون هست؟

- آره آره. حتما ...

اون روز خيلي خوش گذشت. خيلي خنديديم. مدرسه رسما رو هوا بود. کویت مجسم بود اون روز ...

***روز قبل از اين كه بريم كردان زنگ زدم به دایی م. گفتم دايي دارن ميبرنمون كردان. چي بپوشم؟ گفت: ببين من 2 روز پيش اونجا بودم. خيلي سرد نيست . يه تي شرت بپوش با يه سويي شرت. يه كاپشنم ببر اگه سردت شد... من با خودم اينا رو بردم: يه بلوز آستين سه ربع(؟) نسبتا گرم، يه مانتوي پاييزي، يه سويي شرت، يه كاپشن فوق العاده گرم، يه شلوار جين، يه شلوار كه معمولا وقي هوا خيلي سرده زير شلوار مدرسه يا بيرونم ميپوشم ... اونجا همه ي اينا رو با هم تنم كردم! ولي بازم از سرما ميلرزيدم! از نظر عرضي 80 برابر شده بودم . تازه وقتي اونجا ديدم خيلي هوا سرده هم اون شلواره رو پوشيدم هم شلوار مدرسه م رو. روي اون دوتام شلوار جينم رو پوشيدم !! بعدشم یه پتو برده بودم از این پتو جمع و جور مسافرتیا. اونم یه ساعت پیچیده بودم دور خودم اونجا خيلي خوش گذشت با اين كه تقريبا همگي قنديل بستيم. آخه دقيقا همون روزي بردنمون كه بارون ميومد . ولی خود بارونشم یه صفایی داشت. وضع هر چی بود باعث نشد ما مسخره بازی در نیاریم و فیلم نگیریم و خاطره یه روز خوش رو ثبت نکنیم .

**** توي راه كه داشتييم ميرفتيم ديدم يهو يكي از بچه ها گفت: اين دبيرستانه رو ببينين . كوفتشون شه الهي ... يه نگاه انداختم به اسم مدرسه كه ديدم اين همون دبيرستان پدرامه (پسر عمه م) امسال مدرسه شون جاش با ساختمون بغلي ش عوض شده. الان توي اون ساختموني كه قبلا اينا توش بودن پيش دانشگاهيا هستن. مدرسه شون فوق العاده خوشگل بود. الهي تو حلقومشون گير كنه . به پدرام گفتم: ببين ما اون روز 2 تا اتوبوس بوديم پر از دانش آموز. تك تكمونم گفتيم الهي تو حلقومتون گير كنه .خلاصه اگه يه وقتي مدرسه رو سرتون خراب شد بدون آه "...." يا ( اسم مدرسه سانسور شد !) گرفتتون .

*****چون اسم مدرسه مون يه جورايي! به امام رضا ربط داره يه جشني داشتيم در رابطه با تولد اما رضا كه در مورد اونم بعدا مينويسم

پ.ن: ناراحتم ولی دلیلش رو پیدا نمیکنم

پ.ن۲: دلیلشو پیدا کردم ولی نمیدونم چه جوری حلش کنم

پ.ن۳: چه کیفی میده وقتی که در حال انفجاری از شدت ناراحتی بشینی و همه چیو براش توضیح بدی. از چیزایی که باعث ناراحتی ت شدن بگی از این بگی که دیگه طاقتت تموم شده و اون با یه لبخند به حرفات گوش کنه. تا آخرش ساکت بمونه و اجازه بده خودتو تخلیه کنی و اخرشم با یه لبخند گرم و دو تا جمله آرومت کنه ... تجربه ثابت کرده وقتی سر یکی غر میزنم و همه ی مشکلاتمو براش توضیح میدم حالم خیلی بهتر میشه و حسابی آروم میشم. من نمیدونم اگه نگار و المیرا و تارا و زینب و فرانکو نداشتم چی کار میخواستم بکنم؟ بچه ها واقعا ازتون ممنونم . مرسی که در کمال صبوری غرغرای منو تحمل میکنین و آرومم میکنین . اگه شماها رو نداشتم یقینا دق مرگ میشدم . امیدوارم بتونم جبران کنم

چرا دختر شرقی؟! + ایران :دی

negar72 — Thu, 06 Nov 2008 15:48:18 GMT

*حالا چرا دختر شرقي؟ نه؟ اون موقع ها كه تازه وبلاگمو درست كرده بودم وبلاگ برام مث خاله بازي بود. شايد از پارسال تابستون وبلاگم برام جدي شد . اوايل من موضوعي كه ميخواستم رو به مامانم ميگفتم، مامانم مطلب رو برام ميذاشت توي وبلاگم و ميرفت از قول من نظر ميذاشت و به نظرات جواب ميداد تنها كاري كه من خودم به شخصه انجام ميدادم ديدن نظراتم بود ! بعد از يه مدت متنم رو تايپ ميكردم و ميگفتم مامانم بذاره تو وبلاگم. بالاخره پارسال تابستون ميخواستم آپ كنم ولي مامانم نبود و مجبور شدم خودم اين وظيفه سنگين! رو بر عهده بگيرم و بعدشم ديگه كم كم بارم رو از رو دوش مامانم برداشتم و مستقل شدم... خلاصه اين كه اون موقع ها تو سن 11 سالگي دوست داشتم اسم وبلاگم نگار باشه. حالا همچنان اسم نگار رو خيلي خيلي دوست دارم اما عنوان "دختر شرقي" رو براي وبلاگم بيشتر ميپسندم . دليلش؟ خب معلومه ديگه. من يه دخترم اونم از نوع شرقي ش. هم به دختر بودنم افتخار ميكنم هم به شرقي بودنم .

**چه كيفي ميده زير بارون قدم زدن ... وقتي دستهام كه سرد شدن رو ميزارم تو جيب سوييشرتمو احساس آرامش میکنم . هميشه وقتي تو خيابون ميرم يا چهره م بيحالته يا ناخودآگاه اخم ميكنم ولي زير بارون در حالي كه به هیچ عنوان نميتونم شادي م رو پنهان كنم و نيشم به قاعده اين بنا گوش تا اون بناگوش بازه دارم قدم ميزنم... با ديدن چند نفر كه نيش باز من رو به خودشون ربط دادن و بسيار شادمان شدن سعي ميكنم حالت بيتفاوت به خودم گيرم كه بازم بي فايده س ... چه كيفي ميده در حالي كه هوا داره رو به تاريكي ميره بري بيرون و زير نم نم بارون قدم بزني و آهنگاي مورد علاقه ت رو گوش كني... من عاشق شب و تاريكي م و همين طور عاشق برف و بارون. حالا فك كن تو شب برم زير بارون قدم بزنم در حد مرگ بهم كيف داد ...من موندم چه جوري بعضيا دلشون مياد با چتر بيان زير باون؟ واقعا حيف نيست؟خدايا دمت گرم

*** ميگه: ايران جاي زندگي نيست. ما اينجا آينده اي نداريم... سكوت ميكنم و با تمام وجود سعي ميكنم اظهار نظر نكنم . اين چندمين باره كه دارم اين حرف رو از زبون آدماي مختلف ميشنوم ولي هنوز بهش عادت نكردم. چرا بعضيا خوشبختي رو توي خارج از ايران زندگي كردن ميبينن؟ چرا نميخوان بفهمن كه خانواده و دوستان مهم ترين اصل زندگي آدمن. كه اگه اينا نباشن آدم خوشبخت محاله بشه... به وطنم فكر ميكنم. وطني كه از هيچ نظر نميشه گفت كامله اما بايد به خاطر اين نقصش تنهاش بزارم؟ من توي اين ناقص بودنش مقصر نيستم؟ چرا فكر ميكنيم حالا كه ايران از هيچ نظري كامل نيست و "جهان سومي" محسوب ميشيم سريع ميخوايم بريم يه جايي كه امكاناتش فراهم باشه؟ من عقيده م بر اينه: "من يه هدف دارم، يا يه راه براي رسيدن به اون هدفم وجود داره و من پيداش ميكنم يا راهي وجود نداره و خودم با دستاي خودم اين راه رو ميسازم" چرا نبايد ماها همچين عقيده اي داشته باشيم؟ 8 سال تمام جووناي ما رفتن و كشته شدن. اونا محض تفريح و خنده كه نمردن، اونا رفتن جبهه تا از خاكشون، از ملتشون، از من و تو دفاع كنن. اگه من الان دارم توي آرامش زندگي ميكنم و مث عراق زير سلطه كشور ديگه اي نيستيم همه رو مديون همون شهدا هستيم . گذشتن از جون كار ساده اي نيست... 8 سال جوونامون جونشونو گذاشتن كف دستشون و رفتن جبهه. اونام مث من و تو جووون بودن. اونام مث من و تو ارزو داشتن ولي بيخيال آرزوهاشون شدن. مگه اونا نميخواستن كه زندگي كنن؟ چرا اونام مث من و تو هزاران هزار خواسته رنگارنگ داشتن اما ازش گذشتن به خاطر من و تو. حالا اين درسته كه من بشينم و پام رو بندازم رو اون پام و بگم ايران جاي زندگي نيست؟ چرا ما منتظريم كه محيطمون عوض شه بعد خودمونو عوض كنيم؟ چرا سعي نميكنيم خودمونو تغيير بديم؟ من ميگم: "لازم نيست هيچ كسي شق القمر كنه، فقط اگه سعي كنيم توي هر مرتبه اي كه هستيم بهترين باشيم، ايرانمون زير و رو ميشه..." پس بيا دوتايي از همين امروز شروع كنيم. من خودمو تغيير ميدم و تو خودت رو. اون موقع ببين كه دنياي اطرافت تغيير ميكنه يا نه...

**** من با تحصيل خارج از ايران مخالف نيستم. اتفاقا خوبه كه ادم بره و از جاهايي كه پيشرفته ن اطلاعات كسب كنه بعد بياد تو ايران صرفش كنه. ميدوني اون علم چقدر به درد ايران ميخوره؟ ميدوني ميتوني به چند نفر تو ايران منتقلش كني؟ ولی بعضيا به اين نتيجه ميرسن كه زندگي تو ايران راضي شون نميكنه. به اين نتيجه ميرسن كه زندگي تو ايران با روحياتشون هماهنگ نيست. اگه اينجوريه، اگه با ايران سازگاري نداري از ايران برو ولي وقتي دليل رفتنت رو پرسيدن بگو نميتونستم با شرايط ايران كنار بيام، نه اين كه ايران جاي پيشرفت نداره

***** یه چیزی ار تاریخ ایران بگم شاید برات جالب باشه... اون زمانی که اعراب چیزی به اسم ازدواج نداشتن و مملکت کمپلت شیر تو شیر بوده ایران هم ازدواج داشته هم قباله ازدواج هم برای دخترا از اون زمان مهریه تعیین میکرده. کتیبه های گلی ای رو پیدا کردن مال همون زمان که روش قباله ازدواج حک شده و مهریه دختری که داره ازدواج میکنه رو روش معین کرده بودن ، اینه تمدن ما ... اگه الان وضع ایران اینه من و تو مقصر نیستیم؟ حاضری به من کمک کنی تا با هم ایرانمون رو بسازیم؟

پ.ن: ۱ شنبه وقتی اومدم خونه دیدم هاردمون سوخته. همین الان ( یعنی ساعت ۷ و نیم روز دو شنبه ) کیس رو برام اوردن. فردا جواب همه رو میدم

اخبارانه!

negar72 — Fri, 17 Oct 2008 13:27:18 GMT

* 5 شنبه بچه ها توي مدرسه برام تولد گرفتن... هركي كه دوست داره توي مدرسه براي خودش تولد ميگيره. يعني يا كيك مياره يا ناهار، بعد توي زنگ ناهار براش تولد ميگيريم و بهش كادو ميديم . بچه ها براي منم همين كارو كردن. خيلي از بچه هام قراره 2 تايي تولد بگيرن. من و تارام باهم تولد گرفتيم. من كيك بردم و تارا چيپس و ماست موسير ! شب تازه يادم افتاد كه احيانا وسيله اي اختراع شده به نام پيشدستي كه اصولا كيك رو توي اون ميخورن و ما هم 17 تا پيش دستي نداريم ! هيچ كدوم از بچه ها رو گير نيوردم كه بهشون بگم هر چند تا ميتونن پيشدستي پلاستيكي بخرن. در نتيجه تعداد محدودي چنگال و پيشدستي داشتيم ( چنگالم 17 تا نبردم. خيلي زياد ميشد ) به اين ترتيب وقتي فرداش داشتيم كيك ميخورديم یه عده مجبور شدن با کیسه کیک بخورن و در نتیجه كثيف كاري اي شد تماشايي جوري كه هر بار يادش ميفتم حالت تهوع بهم دست ميده .... الميرا جونم ممنون. خيلي زحمت كشيدي هيچ وقت اين تولدي كه برام گرفتين رو فراموش نميكنم .

اول قرار بود من و مامانم و بابام و اشكان با فرانک و مامان بابابش بريم ارم. بعد هي ديديم يه روز كه ما ميتونيم بريم اونا نميتونن، يه روز كه اونا ميتونن بيان ما نميتونيم بريم بعد گفتم 5 شنبه به مناسبت ميلاد با سعادت اينجانب بريم ارم . فرانك گفت 5 شنبه همه جمع ميشن خونه مامان بزرگش كه تازه از بيماستان مرخص شده و نميتونه 5 شنبه بياد . كه البته اون روز مهموني نرفتن و با ما اومدن شهربازي .3 بار سوار سورتمه شديم، 5 بار سوار ترن، 4 بار سوار سفينه، 1 بار هم تاب بزرگسالان. من و فرانكم بازياييو دوست داشتيم كه بشه توش جيغ زد . خيلي خيلي خيلي خوش گذشت. بيشتر از هر روز ديگه اي توي زندگي م . اينقدر با فرانك جيغ زديم كه تا 4، 5 روز بعدش گلو درد داشتيم و صدامون گرفته بود . هر كس تو ترن هوايي جلومون ميشست يادش ميرفت كه بايد جيغ بزنه فقط برميگشت جيغاي هماهنگ منو فرانك رو نگاه ميكرد = . فرانك خيلي خيلي ازت ممنونم كه برنامه ت رو به خاطر من بهم زدي. برام خيلي ارزش داشت. ممنونم

** دوشنبه رفتيم جشن پرشين بلاگ. در كل بد نبود. دو تا مجرياش مشكل داشتن. آي كيو هر دو در حد جلبك دريايي بود . خانومه خيلي صداش جيغ بود و فك ميكرد خيلي بانمكه ولي خدا رو شكر مشكل ديگه اي نداشت . آقاهه م زيادي ماست بود . ولي وجود مریم جونم محيط و برنامه رو بسيار بسيار دلچسب نمود . اگه نميومد من تا يه ماه سر مامانم غر ميزدم . ولي خب با وجود خانوم ميم كه تفاسير عالمانه! ي بنده رو تحمل ميكرد باعث شد خيلي هم خوش بگذره. خيلي خنديديم اون روز. مرسي خانوم ميم جونم

*** سه شنبه رفتم دكتر چشم. چشمام وضعشون بد نيست. خدا رو شكر خيلي كم نمره شون تغيير كرده . بعدم به قصد خريد آيپاد رفتيم تو پاسا‍ژ پايتخت ولي با يه psp اومديم بيرون .

*** با تغيير دادن يه حرف از فاميلي دبير عربي مون، فاميلي اون بخت برگشته تبديل شد به سركار خانوم "كَجَكي" . وقتي با بچه ها دور هم بوديم كجكي صداش ميكردم. حالا كم كم اين اسم داره به ثبت ميرسه . 5 شنبه ميخواستم صداش كنم، گفتم ببخشيد خانوم كَجَ...(يه لحظه مكث) ري . بايد مواظب باشم كه يهو جلو روش از دهنم نپره بهش بگم كجكي

**** تو مدرسه خيلي خيلي خوش ميگذره ولي اگه درس نميخونديم بيشتر خوش ميگذشت . به طور كلي نه تنها دبيرستان وحشتناك! نيست بلكه كلي م تفریح انگیزه . از مدرسه مون خيلي خيلي راضي م. همه چي ش عاليه. در پست هاي بعدي بيشتر ازش ميگم. از مدير و ناظم و صاب مدرسه گرفته تا ساختمون مدرسه و در و ديواراش خوشم میاد

***** دیگه زیاد وقت ندارم که هی تند تند بیام نت. میام نظراتم و چک میکنم ولی نمیتونم مث قدیم هر روز به همه سر بزنم . حالا که به نسبت چند وقت قبل وقتم آزاد تر شده میخوام جدی برم دنبال یاد گرفتن گیتار چون عاشق صدای این سازم . اگه بتونم میخوام یه رشته ی ورزشی رو هم انتخاب میکنم میرم دنبالش .

****** سرما خوردم ولی خب دیگه به سرما خوردن عادت کردم. اگه یه وقت پاییز بشه و من سرما نخورم مایه تعجبه

پ.ن: هر کی آپ میکنه لطفا یه نظر بزاره که من با خبر بشم

پ.ن۲: ساحل جونم خیلی خیلی خیلی دوستت دارم

پ.ن۳: چقدر تو این پست هی از همه تشکر کردم . یه تشکر دیگه م مونده. اینم بگم و میرم . خدا جونم از همه چی ازت ممنونم. اوضاع بر وفق مراده پس خواهشا تغییرش نده

تولد نگار

negar72 — Thu, 09 Oct 2008 09:08:15 GMT

اين وبلاگ توسط مامان یاسمن هك شده!!!

عزیزترينم میدونی که چقدر دوستت داریم و برامون عزیزي... همینجا از خدای مهربون برای این که ۱۵ سال پیش یه همچین روزی تو رو به ما هدیه داد تشکر میکنم. بابت روزهای قشنگ... لحظه های خاص و فراموش نشدنی و شاد که حضور تو به همراه داشت ازش ممنونم. نگار عزیزم از تو هم ممنونم که قبل از اومدنت به اين دنيا این خونه رو برای زندگی انتخاب کردی. امیدوارم که هر چهار تاییمون یعنی من و تو و اشکان و بابا رامین بتونیم خوشترین لحظه ها رو کنار هم داشته باشیم و بهترین اتفاقات رو کنار هم تجربه کنیم. ببخشید فرصتم برای تدارک یه تولد خوب مجازی کم بود چون ممکنه هر لحظه تو سر برسی... میبوسمت و دوستت دارم اندازه تموم مادرهای عاشق دنیا که بچه هاشون تا خودشون مامان نشن نمیتونن عظمت و بزرگی این عشق رو حس کنن.

درهم :دی

negar72 — Tue, 07 Oct 2008 12:20:18 GMT

هر بار خونه ي مامان بزرگم اينا جمع ميشيم افراد خانواده گرامي به ديدن اين صحنه ها عادت دارن :

صحنه اول:

پدرام ( پسر عمه م كه ۲ سال از من بزرگتره) در حال دويدن .

من ( كه معرف حضور هستم) در حال تعقيب پدرام . ( گاهي با دمپايي گاهي با برس فلزي گاهي دست خالي!)

اميرحسين ( پسر عموم كه همسن منه) در حال دويدن دنبال ما . كه يه وقت من بلاي جدي اي سر پدرام نيارم.

موسيقي متن ماجرا: صداي خنده ي پدرام ، تهديد من ، نصيحت هاي اميرحسين ( آخ كله ش. بابا ستون فقراتش شكست، آي كور شد ...)

صحنه ي بعدي:

همه چي همون جوره فقط جاي منو پدرام عوض شده

نصيحت هاي اميرحسين: بابا موهاشو كندي ، آي مواظب سرش باش ، كُشتي ش ، ولش كن ...

و در حالي كه تا حد زيادي خانواده ازمون انتظار دارن كه مانند آدم رفتار كنيم، من و پدرام به شدت نااميدشون كرديم طوري كه نشده يه بار ما بريم اونجا و پامون رو تو حياط بزاريم و آخرش مث موش آب كشيده نيايم تو . يعني اگه ما بريم تو حياط و همديگه رو خيس نكنيم كفر گفتيم . با این که من چند ماه از امیر بزرگترم و پدرامم ۲ سال از امیر بزرگتره ولی اگه کارامونو ببینین میگین من و پدرام بچه های امیریم ...

يه مدت بود شيطنت نكرده بودم و داشتم ميمردم... يه برنامه درست و حسابي براي 5 شنبه كه بعد از يه ماه دور هم جمع ميشيم تدارك ديدم .

از قبل با نگار هماهنگ كرده بودم كه ميخوام چي كار كنم ... 4 شنبه نگارو صدا كردم گفتم الان وقتشه . اومد پايين و من هرچي ادويه جات تو خونه داشتيم روي كابينت رديف كردم. شروع كرديم از هر كدوم يه ذره توي يه ظرف ريختن. سماق و نمك و شكر و فلفل سياه و زيره و دارچين و گلپر و يه سري ادويه كه نميدونستيم چي ن و رب انار و شربت پرتغال و بهارنارنج و آب ليمو و يه سري چيز ديگه كه الان يادم نيست ...

خلاصه همه ي اين چيزا رو با هم قاطي كرديم ولي بوي افتضاحي ميداد. اصلا نميشد از 1 متري ش رد شد جوري بود كه احساس ميكردي ناغافل كله ت رو كردي توي يه عطاري كه داره همه ي محصولاتشو با هم ميجوشونه ... من مونده بودم چه جوري معجونم! رو به خورد پدرام و امير بدم... نگار گفت اينجوري نميشه بايد يه چيزي باشه كه رنگ و بوش قابل تحمل باشه ولي هر چه مزه ش بدتر، بهتر ...

دوباره ادويه ها رو چيدم و شروع كرديم از اول كار كردن. دونه دونه ادويه ها رو بو ميكرديم كه ببينيم كدوم ادويه رو با كدوم ادويه قاطي كنيم بوش قابل تحمل تره؟ همه ي اين ادويه ها رو توي گلاب حل كرديم ...

در آخر محصولمون شد يه ماده ي قهوه اي خوشرنگ ، بوش هم قابل تحمل بود ولي مزه ش اصلا جالب نبود .(لیست مواد به کار برده شده رو اگه پیدا کردم توی همین وبلاگم میزارم ) دقيقا شد همون چيزي كه ميخواستم... هر كدوم اندازه ي يه سر سوزن ازش چشيديم ببينيم يه وقت خدايي نكرده خوشمزه نشده باشه . با اين حال كه خيلي ازش كم خورده بودم و یه ذره بوش کرده بودم تا فرداش عطسه ميكردم . قرار بود من شب خونه مامان بزرگ اينا بخوابم به خاطر همين اوردن چند دست لباس اضافه اصلا شك برانگيز نبود . يه اب بازي بزرگ رو پيش بيني نموده بودم ...

فرداش پدرام اشكانو خر كرد. براش شير آبو باز كرد و اشكانم اومد طرف من كه بغل ديوار بودم . اونجا گير كردم و شدم موش آب كشيده ... با يه لبخند مليح (!) از كنار پدرام رد شدم و رفتم تو. بعد از اين كه لباسامو عوض كردم با همون لبحند مليح! يه ليوان برداشتم با شيشه اي كه معجونم توش بود. اوردمش توي حياط و مو به مو نقشه پليدمو اجرا كردم: اول بهشون گفتم كه اين يه شربته كه مامانم تازه ياد گرفته و درست كرده . اينم سهم اون دوتاس (اگه ميگفتم خودم درست كردم امكان نداشت ازش بخورن! ) بعد يه ذره ريختم توي ليوان و دادم دست امير. شيشه رو هم دادم به پدرام. پدررام: من نميخورم اينو. از كجا معلوم توش سم نباشه؟ ميخواشتم بهش بگم خيالت راحت همه چي توش هست الا سم ! در عوض گفتم مامانم ناراحت ميشه ها ( حالا مامان من اصلا از این اخلاقا نداره ).

خلاصه به اصرار پدرام اول امير معجون رو خورد كه درجا تفش كرد! قيافه ش هم اينجوري شده بود: بعد پدرام معجون گرامي رو چشيد. من گفتم الان يه قلپ ازش بخوره فيوزش ميپره ولي پررو پررو داشت تا تهشو ميخورد . گفتم بس كن بابا الان ميفتي رو دستمون ...

نتيجه: پدرام تا آخر شب هم حالت تهوع داشت هم عطسه داشت ولي هركاري ميكرد عطسه ش نميومد . گفته که حتما تلافی میکنه فك كنم به خونم تشنه باشه

** شمال. توي ايوون. توي تابستون: در حالي كه نشسته بوديم و داشتيم حرف ميزديم پدرام منو زد . پدربزرگ گرامي: پدرام نزنش . تا آقا جون سرشو برگردوند پدرام يه بار ديگه منو زد . بابابزرگم كه فهميده بود يه چوب برداشت و تا چوبه رو اورد بالا پدرام در عرض سه سوت رفت تو خونه ...

همون روز، چند ساعت بعد توي خونه: به نظرم اومد پدرام داره زيادي اظهار نظر ميكنه. يه مشت زدم تو زانوش . پدرام: اِ آقا جون، ببينين منو ميزنه . آقاجون: دختر داييته، حق داره بزنتت . دستت درد نكنه نگارجان

پ.ن: برای اونایی که میگن توی این چند روز چه خبر شده بود دارم توضیح میدم : جمعه وبلاگم هک شده بود. اگه کسی توی این چند روز نظر گذاشته بود من خبر ندارم و اگر کسی از با اسم من نظری داشته احتمالش هست که من نبوده باشم. تلفاتی که داده شد نظرای پست قبل بود با یه سری نظر خصوصی پریروز دوستم وبلاگمو پسش گرفت از همینجا یه بار دیگه ازش تشکر میکنم: مرسی. مرسی. مرسی

پ.ن۲:ببخشید اگه طولانی شد. در عوض معلوم نیست با این وضع کتفم دوباره کی بتونم آپ بنمایم

پ.ن۳: ببخشید اگه خیلی سر نمیزنم. واقعا وقت ندارم. همه برنامه هام با هم قاطی شدن

پ.ن آخر!: کیا توی جشن پرشین بلاگ شرکت میکنن؟ میخوام ببینم اگه بیام کیا رو اونجا میبینم؟

درهم!! ( نه خیر این درهم نوشتنم از سر من نیفتاده)!

negar72 — Tue, 16 Sep 2008 16:59:18 GMT

* این یکی از خاطرات بابامه که دیدم حیفه جماعت وبلاگخون ازش بی خبر باشن :

اون موقع ها يه مدير عامل داشتن كه خيلي دهن بين بود . يكي از كارمندام استاد زير آب زني بود و از اين اخلاق مديره سو استفاده ميكرده و هي فرت و فرت زير آب اين و اون رو ميزد . يكي از بچه هاي شركت كه خيلي از اين يارو زير آب زنه بدش ميومده يه نقشه ي معصومانه طرح ميكنه كه حداقل دل خودش و دوستاش خنك شه ( گويا طرف مث من استاد نقشه هاي معصومانه بوده !!!) مواد لازم براي اجراي اين نقشه ي معصومانه هم چيز زيادي نبوده . فقط و فقط تعدادي سوسك مرده و ترجيحا كثيف! نقشه بدين صورت بوده كه هر بار ابدارچيه ميخواسته براي زير آب زنه چايي ببره اول چايي رو ميبرده پيش اين كارمنده اينم يه دونه از اون سوسكا رو مث ليپتون ميزده توي چايي اون بدبخت و بعد از اين كه قشنگ سوسكه حموم ميكرد چايي پاستوريزه به خدمت جناب آقاي زير آب زن ميرسيده ... از اين جماعت ابدارچي بايد ترسيد ها ...

** يك دفترچه ي مزخرف اموزش پرورش برامون تنظيم كرده بود كه اگه ميخواستيم پُرش كنيم كلي وقت رو ميگرفت . اسمش رو گذاشته بودن دفترچه ي سلامت ولي هركي ميفتاد دنبال كاراي اين دفترچه يقيقا سلامتي ش در خطر بود . يه دفترچه صدبرگ!! داده بودن دستمون و هر صفحه ش مخصوص يه درد و مرض بود . اونم كي؟ اواخر ارديبهشت. خير سرمون نميدونستيم درس بخونيم يا از آخرين روزاي ازاديمون به شدت استفاده كنيم كه تا يه ماه بعدش به شدت درگير بوديم يا اين كه بريم دنبال كاراي اين دفترچهه؟ خود ناظمه گفت برين پيش دكتر عمومي بگين همه ش رو يه امضا ببزبنه و بنويسه كه سالمين وگرنه دبيرستان ثبت نامتون نميكنه ...

ما رفتيم پيش يه دكتري كه دم خونه مون بود. هي اين دفترچه رو ورق زد و گفت من از كجا بفهمم كه غده تو معده ت نيست؟ بايد يه عكس از معده ت بندازي، من از كجا بفهمم فلان مشكل رو داري يا نه؟ بايد فلان ازمايش رو بدي ... خلاصه كلي آزمايش و ام ار اي و سي تي اسكن و عكس گروهي و پرسنلي و ... از تك تك اعضا و اجزاي بدنمون بايد ميگرفيتم ... هر چي گفتم بابا من ميدونم هيچ درد و مرض خاصي ندارم شما کافیه یه امضا کنی . گفت نه نميتونم امضا كنم ... ما بيخيال اين آزمايشا و اينا شديم و گفتيم فعلا دندون پزشكي و بينايي سنجي رو بريم تا ببينيم بعدش چي ميشه...

رفتيم يه دندون سازي كه تو كوچه ي بغل خونه مونه . من هر موقع دندونام رو ميديدم خودم كيف ميكردم بنابراين وقتي نشستم روي صندلي دندون پزشكي پیش خودم گفتم الان دكتره شروع ميكنه به به به و چهچه كردن و ميگه اين دندوناش مشكلي نداره كه . چرا اوردينش اينجا و ... اما زهي خيال باطل. تا دهنم رو باز كردم گفت اين دندون بايد پُر شه اين يكي م همين طور اون يكي م همينجور. اينم كه لازم داره و ... من همينجور داشتم تعداد پر كردنيا رو تو ذهنم حساب ميكردم كه به يه نتيجه ي جالب رسيدم. بايد 11 تا از دندونام رو پر ميكرد . اصلا باورم نميشد مامانم كه داشت سكته ميكرد.فقط يه سوال ذهنم رو مشغول كرده بود: مگه من سر جمع چند تا دندون دارم كه 11 تاش رو بايد تو اين سن پر كنم؟ چند روز بعد رفتيم پيش دكتر خودمون كه گفت: اين كه هيچ كدوم از دندوناش پر كردن نميخواد. كدوم ابلهي اين دندونا رو پر ميكنه؟

بعدشم رفتيم چشم پزشكي كه اونم گفت يه ذره چشمم ضعيف تر شده . منم گير داده بودم كه الا و بلا بايد منو ببري شنوايي سنجي . ميترسم مادرزادي كر باشم و خودم خبر نداشته باشم

پ.ن: ایندفه شمال نرفته بودیم. استثنا رفته بودیم جنوب . حالا جریان اون رو هم بعدا مینویسم

پ.ن۲: شنبه : سرماخوردم... کمی تا قسمتی حالم بده. در نتیجه یه کم طول میکشه تا حالم جا بیاد و دوباره اپ کنم

پ.ن۳ دو شنبه ۸ مهر: اصلا وقت اپ کردن ندارم به صورت جنازه میرسم خونه ... باید یه کم استراحت کنم و بعد بشینم سر درسم . تازه کتفمم درد میکنه و نمیتونم خیلی پای کامپیوتر بشینم و این برای من یعنی فاجعه )اگر ۴ شنبه رو تعطیل کنن منم میشینم سه شنبه آپ میکنم .

من برگشتم :دی

negar72 — Mon, 08 Sep 2008 09:27:18 GMT

خودمم باورم نميشه بعد از حدودا سه ماه دوباره برگشته باشم . دلم براي همه خيلي تنگ شده بود ولي چه كنم كه تو پرهيز بودم . واقعا به خاطر دوستاي خوبي كه دارم به خودم مي بالم . كسايي كه بعد از 3 ماه هم منو فراموش نكردن. از همه تون ممنونم. ميدونستم اينقدر دوستاي خوب خوب دارم غلط ميكردم برم .

از شرايط حرف زده بودم . الان شرايط عوض شده. تا حد زيادي به اون شرايطي كه ميخواستم نزديك شده اميدوارم به زودي هموني بشه كه ميخوام (رو که نیست ). اما از همينشم خیلی راضي م و بايد تا عمر دارم نذرام رو ادا كنم

بعدشم فکر نکنین نگار بعد از یه مدت اومده و آدم شده ( دور از جونم ) و دیگه از این رنگایی که اصلا به هم نمیان استفاده نمیکنه و دیگه عشق آیکون از سرش افتاده و دیگه مظلوم شده ( البته این مورد رو که قبلا هم بودم ) من همونی م که قبلا بودم

پ.ن: فردا ظهر داریم میریم مسافرت و شنبه ساعت ۱۱ شب راه میفتیم و گمونم ۱ یا ۲ برسیم... اونجا به هیچ وجه من الوجوه به اینترنت دسترسی ندارم . برگشتم به همه سر میزنم و یه پست درست و حسابی! میزارم